Το παιδί και το όρνιο: Το πούλιτζερ, η αυτοκτονία του φωτογράφου και η τύχη του παιδιού

Τον Μάρτιο του 1993, ο φωτογράφος Κέβιν Κάρτερ πραγματοποίησε ταξίδι στο νότιο Σουδάν, στο χωριό Ayod, όπου φωτογράφησε ένα πεινασμένο -μισοπεθαμένο από την πείνα- παιδί  και ένα όρνιο που παραμόνευε πότε θα πεθάνει το παιδί για να το κατασπαράξει.

Οι γονείς του κοριτσιού ήταν απασχολημένοι παίρνοντας φαγητό από το ίδιο αεροπλάνο του ΟΗΕ που ο Κάρτερ πήγε στο Ayod.

, Το παιδί και το όρνιο: Το πούλιτζερ, η αυτοκτονία του φωτογράφου και η τύχη του παιδιού

Η φωτογραφία πωλήθηκε στους  «New York Times», όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 26 Μαρτίου 1993. Εκείνη την ημέρα, εκατοντάδες άνθρωποι ήλθαν σε επαφή με την εφημερίδα για να ρωτήσουν αν το παιδί είχε επιβιώσει, οδηγώντας την εφημερίδα να τρέξει ένα ειδικό ρεπορτάζ για την τύχη του παιδιού. Είπαν ότι το κορίτσι είχε αρκετή δύναμη για να απομακρυνθεί από τον όρνιο, αλλά ότι η τελική του μοίρα ήταν άγνωστη.

Διαβάστε επίσης: Η πραγματική ιστορία πίσω από το πράσινο μίλι – Θα κλάψετε

Ο Κάρτερ κέρδισε τελικά το βραβείο Pulitzer για αυτή τη φωτογραφία, αλλά δεν μπορούσε να το απολαύσει. “Λυπάμαι πραγματικά πολύ, που δεν πήρα το παιδί“, ανέφερε σε ένα φίλο του. Καταβεβλημένος από τη βία που είχε παρακολουθήσει και στοιχειοθετούσε από τις ερωτήσεις σχετικά με τη μοίρα του μικρού κοριτσιού, τέσσερις μήνες αργότερα στις 27 Ιουλίου 1994, αυτοκτόνησε. Ήταν μόλις 33 ετών.

, Το παιδί και το όρνιο: Το πούλιτζερ, η αυτοκτονία του φωτογράφου και η τύχη του παιδιού

Η τύχη του παιδιού

Το 2011, ο πατέρας του παιδιού αποκάλυψε ότι το παιδί ήταν στην πραγματικότητα ένα αγόρι, ο Kong Nyong και είχε φροντιστεί από το σταθμό επισιτιστικής βοήθειας του ΟΗΕ. Ο Nyong είχε πεθάνει τέσσερα χρόνια πριν, 2007, από «πυρετό», σύμφωνα με την οικογένειά του.

Ο Κέβιν Κάρτερ

, Το παιδί και το όρνιο: Το πούλιτζερ, η αυτοκτονία του φωτογράφου και η τύχη του παιδιού

Ο Κέβιν Κάρτερ γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής στις 13 Σεπτεμβρίου 1960 και μεγάλωσε σε μια γειτονιά μόνο για τους λευκούς. Ως παιδί, είδε επιδρομές της αστυνομίας για τη σύλληψη μαύρων ανθρώπων που ζούσαν παράνομα στην περιοχή.

Στο σημείωμα αυτοκτονίας που άφησε έγραφε:

“Έχω κατάθλιψη… χωρίς τηλέφωνο.. λεφτά για νοίκι..λεφτά για υποστήριξη παιδιών..λεφτά για χρέη.. λεφτά!!!… Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου .. αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα, τρελών πολεμάρχων, δολοφόνων εκτελεστών.. Πάω να συναντήσω τον Ken (πρόσφατα εκλιπών συνάδελφός του, Ken Oosterbroek) αν είμαι τόσο τυχερός”.

Διαβάστε επίσης: Άσπρο χέρι, Μαύρο χέρι

Similar articles

Last articles

Τι είναι η χρωματοθεραπεία και πώς τα χρώματα επηρεάζουν την ψυχολογία μας;

Πολύ συχνά παρατηρούμε οτι τις μέρες που η διάθεσή μας είναι πολύ καλή, φοράμε ρούχα με πιο έντονα χρώματα ενώ αν βρισκόμαστε...

Γιατί δεν πρέπει να συγκρατούμε τα δάκρυά μας;

Η αλήθεια είναι πως είτε από χαρά είτε από λύπη, οι άνθρωποι κλαίμε αρκετά συχνά. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο...

Η «κατάρα του αγοριού που έκλαιγε» – Ο θρύλος του πίνακα που «έκαιγε» σπίτια

Το πορτρέτο ενός δακρυσμένου αγοριού αναστάτωσε το 1985 από άκρη σ’ άκρη τη Μ. Βρετανία. Από τότε, συνεχίζει να απασχολεί τη μνήμη...